سخنان استاد:

2-درباره نخستین بوسه

مرزجداکننده ای است میان شک که روح را فریفته واندوهگین می سازد

ویقین که هستی درونی آدمی رااز شادی سرشار می کند.آغازترانه

زندگیست و نخستین پرده نمایشنامه "انسان آرمانی".پیوندیست

که بیگانگی گذشته رابا فروغ روشن آینده یکپارچه میسازد

پلی است میان خاموشی احساسات و نغمه سرایی آن

مهررا پادشاه و وفاداری راتاج می خواند

تماس آرام انگشتان نرم نسیم است با

لبهای گل-آنگاه که گل ازآسودگی

آهی بلندو ناله ای شیرین سر

می دهد.بوسه نخست...

آغازگر لرزه ای

جادویی است که دلداران راازجهان سنگ و ترازو به جهان

رویاها والهام ها برمی کشد.و به هم آمدن دوگل خوشبو

و آمیزش بوی خوش آنهاست برای آنکه جانی تازه

آفرید.همچنان که نخستین نگاه چون تخمی است

برکاشته ی ایزدبانو در پهنه ی دل آدمی

نوک" درخت زندگی "

شکوفه می کند

سلام

راستش من عاشق نوشته های استاد ( جبران خلیل جبران ) و استاد

( پائولوکوئیلو) هستم

بنابراین می خوام آثار برگزیدشونو بذارم تو وبلاگم تا همه استفاده کنند

مطمئنم خوشتون می یاد

بخونید ضرر نداره

سخنان استاد :

1-درباره نخستین نگاه

این همان دمی است که سر مستی زندگی رااز بیداری جدا می سازد.

نخستین جرقه ای است که در پهنه درونی تردل روشن می شود

ونخستین نت جادویی است که بر تار سیمین دل نواخته

می شود و دم زودگذری است که رازگردش دوران

را برابر روح آشکار ساخته واورا با رازهای

شب و اندرزهای وجدان آشنایی می دهد

دمی است که رازهای جاودانگی را

می گشایدو تخمی است افشانده

ایزد بانوی مهرکاشته چشم

دلداردرزمین به بار

نشسته از محبت

وبرداشت شده با دستهای روح

نخستین نگاه چشمان دلدار

چون روحی برگرفته

ازچهره آبهاست

نفس ثانیه ها

برسطوح تیره آه دلم می خوانم

راز سنگین گرفتاری را

مثل یک روح

ولی کابوس وار

با خودم همسفر ثانیه ها بودم من

شوره زاریست دل من

که درآن هزاران خار روییده است

زندگی در نفس ثانیه ها پیچیده است

با من آیا همصدا خواهی شد؟

با من آیا به فراسوی افق می نگری؟

باغ زیبای امید منتظراست

دست در دست خسته گذار

دیده بر دیده منه خاموش نه!

شعله سرکش عشق

چه فروزان و غمین می روید

چه کسی می ماند؟

نگران من و تو

چه کسی میگوید ؟

عشق در وسوسه پول وطلا گم شده است

زندگی در نفس ثانیه ها پیچیده ست

بهار پرسيدم عشق يعني چه؟گفت تازه شكفته ام هنوز نميدانم از تابستان پرسيدم عشق يعني چه؟گفت درگرماي وجودش غرقم نميدانم از پاييز پرسيدم عشق يعني چه؟گفت در هزار رنگ آن باخته ام نميدانم از زمستان پرسيدم عشق يعني چه؟گفت سرد است و بي رنگ

خدایا کمکم کن

وقتی قدم برمی داری صدای آرام گامهایت درگوشم ترنم یک موسیقی غریب و دلپذیر میشود

وقتی حرف می زنی طنین گرم کلام جادوئیت درذهن من که دیروز آدمی خونسرد بودم به شعر دلکش و فریبنده ای تبدیل میشود

وقتی نگاه می کنی درامواج سرکش نگاهت روزنه ای ازهمه آرزوهای بردل مانده ام توام می شود

و آن وقت است که احساس می کنم دلم پای بند وجود پاک ومهربانت گشته است

می خواهم همگام با سایه تنهایی ام درخیابان خیال بارانی ات قدم بزنم وچترشکسته بغض خود راباز کنم

می خواهم غزل غزل گریه کنم

می خواهم درامتداد خاموشی لحظه ها ازتوبگویم ازتوکه طراوت شقایق های باغچه مان راداری

که با تو چون قاصدکی می توان خندید چون ابر بارید

با تو تفسیردیدارسرخ عشقم وبی توهمچو پاییزم

پریسایت       

دردل من کسی است که

تا خشک شدن آخرین گل

و فروافتادن آخرین برگ

چشم به راهش می مانم

سیطره عشق

خوب من !

تمام اندیشه من

تصمیم فرداست

و همه ی نگاهم

در انتظار همت دستهای توست

تا گلهای احساس راازباغچه ی قلبم بچینند

کاش فرصتی تا رفتن بود

تا در سکوت

به سکوت مبهم نگاهت فکر می کردم

تا قصه ای ازصداقت عشق را

تفسیرکنم

عشق من!

دستمالی پرازگریه ازدیارخاطره هایم

برایت ارمغان می دهم

تا اشکهای نا امیدی را ازنگاهت بزدایی

و صادقانه درنگاهم لبخند بزنی

حریم عشق تورا

چگونه پاس دارم؟

تا تورا درخرمن عشق خویش دوست تردارم

برای من که بهار

فصل زیبای شکفتن است

و پاییز که

سر مطلع رویشهاست

دوست من!

برای دوست داشتن

و دوست شدن

زمان پدیده نیست

مهم کشش است

و پایداری

و برای تحکیم دیوار دوستی

باید خشتهای پخته ی محبت را به هم پیوست

تا

تا حتی بلاهای مصیبت زای سرنوشت

نیز

تخریبگر نباشند

غمگسارم!

من سواری خسته ازدیارغربتم

توشه ام کیسه ی اوهام است

مره دریاب

اما خویشتن را فراموش مکن

با گریستنم گریه کن

اما خنده را ازیاد مبر

منم اکنون درفضای آرزوها

با بالهای شکسته ی خیال پرمیزنم

اگردراحساست رابه رویم بگشایی

نمی دانم- نمی دانم

آیا به خود اجازه خواهم داد

تا درآسمان آبی دلت پروازکنم؟

آیا می توانم همای سعا دتت باشم؟

همدردم!

هرگزبه عشق ظنین نشده ام

اما دیریست به تقدیری که لحظه هارا درخود میشکند

می اندیشم

وبه دل شکستگانی که ازبند زمان رها می شوند

بی آنکه احساس آزادی بکنند

مهربان من!

غباراندوه را از لحظه های امیدواری بزدای

وآنگاه که از روزنه ی عشق

به فردا می نگری

خویشتن را درجنگل احساسم گم مکن

بگذاردر تمام فاصله های خیال

چون دو مصرع یک بیت خلاصه شویم

و

برای آن بزرگ مرد شهرغرب بنویسیم

-وصال کشنده ی عشق نیست-

جاودانگی ... از شکوه عشق است

و وصال - آغازیست برسیطره عشق -

به نام شمع روشن انتظار

می نویسم به یاد تویی که بودنت زیبایی گلها و نبودنت غمهای پاییز است

می نویسم به یاد تویی که یک لحظه از قلبم جدا نیستی و در تمام لحظات

زندگی با منی !

می نویسم به یاد تویی که همیشه به یادت هستم